له شدم تا اینو پیدا کردم......پس باید نظر بدی....
اگه نظرا ده تا شن دو تا دیگه میزارم
موفق باشین
www.digiunblock.com
له شدم تا اینو پیدا کردم......پس باید نظر بدی....
اگه نظرا ده تا شن دو تا دیگه میزارم
موفق باشین
www.digiunblock.com
می خلد در دیده ی من هر سر خاری جدا
چون گنه کاری که هرساعت از او عضوی برند
چرخ سنگین دل کند هر دم ز من یاری جدا
تکیه بر پیوند جسم و جان نکن صائب که چرخ
این چنین پیوند ها کرد است بسیاری جدا
لیک هرگز نپسندیم به خویش
که چو یک شکلک بی جان شب و روز بی خبر از همه خندان باشیم
بی غمی عیب بزرگیست که دور از ما باد
برخي انسان ها عيب نديده را فرياد مي زنند و برخي ديگر مي بينند و خاموش اند
درود بر اين سكوت
میلش اندر طعنه ی پاکان برد
چون خدا خواهد که یاریمان کند
میل ما را جانب زاری کند
نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد
نمی خواهم بدانم کوزه گر با خاک اندامم
چه خواهد ساخت
ولی بسیار مشتاقم
که از خاک گلویم سوتکی سازد
گلویم سوتکی باشد
بدست کودکی گستاخ و بازیگوش
و او
یکریز و پی در پی
دم خویش رابر گلویم سخت بفشارد
و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد
بدین سان بشکند در من
سکوت
مرگبارم را
دکتر شریعتی
سخن بی پرده باید گفت
وقت راز پوشی نیست
اگر دشمن ز بیم نام تو بر خویش می لرزید و می کوشید
تا گرد فراموشی بپاشد روی نام تو
دلم می گیرد از این هم نبردان و ز همراهان
که از خاطر تو را بردند
نمی دانم ز روی سهو یا از عمد
تو را و رادمردی تو را بردند از خاطر
تورا شیر بزرگ شرق تو را ای مظهر آزادگی حتی
به نامی یاد ننمودند
و قلب عاشقانت را
به یادی شاد ننمودند
اگر او را همان طاغوت به زندان برد
ابر مرد وطن گر عاقبت در بند زندان مرد
چرا با سوره الحمد روانش را به جنت شاد ننمودند
ونامش را پس از آزادی مردم چرا آزاد ننمودند
دریغی نیست تو یادت همچو خورشید فروزان جاودان ماند
و ناممت را هزاران سال دیگر نیز هران آزاده ای با شوق می خواند
و می داند که در روز مصیبت همچو کوهی استوار از پای نیفتادی
و در سیل حوادث چو کوه ایستادی
ولی آزرده دارم من و اینک سر ز حسرت در گریبان برده دارم من ولی اندوه من دیری نمی پاید وای محبوب من آن روز می آید
که این مردم بدان سانی که تو می خواستی دلشاد می گردند
و از هر بند بهر نامی که باشد عاقبت آزاد می گردند
نمی دانی که بعد از تو چه بر ما رفت
و چه گلهای سرخی بهتر از صد گل هزاران گل
به روز تیره باران ها به روی خاک افتادند
چه تختی ها پس از آنگونه سختی ها
به مردی جان سپردند و به پیش خصم جوانمردانه ایستادند
تو بودی اوستاد مردی وادی
تو درس مهربانی را به مردم یاد میدادی
و ما پویندگان راه تو تا روز پیروزی و بهروزی
به جان راه تو را پیوسته می پوییم و می گوییم
گرامی باد نام تو و نامی باد نام تو
دکتر مصدق
آدمی پیر چوشد حرص جوان می گردد
خواب در وقت سحر گاه گران می گردد
**************
دود گر بالا نشیند کسر شان شعله نیست
جای چشم ابرو نگیردگر چه اوبالا تر است
**************
بی کمالیهای انسان از سخن پیدا شود
پسته ی بی مغز چو لب وا کند رسوا شود
عیب پاکان زود بر مردم هویدا می شود
موی اندر شیر خالص زود پیدا میشود
سلامت را نمی خواهند پاسخ داد
سرها در گریبان است
کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را
نگه جز پیش پا را دید نتواند
که ره تاریک و لغزان است
وگر دست محبت سوی کس یازی
به اکراه آورد دست از بغل بیرون
که سرما سخت سوزان است
نفس کز کرمگاه سینه می آید برون ابری شود تاریک
چو دیوار ایستد در پیش چشمانت
نفس کاین است پس دیگر چه داری چشم
زچشم دوستان دور یا نزدیک؟
هوا بس نا جوانمردانه سرد است ....آی ....
دمت گرم و سرت خوش باد
سلامم را تو پاسخ گوی در بگشای
منم من میهمتن هر شبت لولی وش مغموم
منم من سنگ تیپا خورده رنجور
منم دشنام پست آفرینش نغمه ناجور
نه از رومم نه از زنگم همان بیرنگ بیرنگم
بیا بگشای در بگشای دلتنگم
حریفا میزبانا میهمان ماه و سالت پشت در چون بید می لرزد
تگرگی نیست مرگی نیست
صدیی گر شنیدی صحبت سرما و دندان است
من امشب آمدستم وام بگذام
چه می گویی که بیگه شد سحر شد بامداد آمد؟
فریبت می دهد بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست
حریفا گوش سرما برده است این یادگار سیلی سرد زمستان است
و قندیل سپر تنگ میدان مرده یا زنده
به تابوت ستبر نه توی مرگ اندود پنهان است
حریفا رو چراغ باده را بفروز شب با روز یکسان است
سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
هوا دلگیر درها بسته سرها در گریبان دست ها پنهان
نفس ها ابر دلها خسته و غمگین
درختان اسکلت های بلور آجین
زمین دلمرده سقف آسمان کوتاه
غبار آلوده مهر و ماه
زمستان است.
اخوان ثالث
*چرا از مرگ میترسید
چرا از مرگ می ترسید؟
چرا زین خواب جان آرام شیرین روی گردانید؟
چرا آغوش گرم مرگ را افسانه می دانید؟
مپندارید بوم ناامیدی باز
به بام خاطر من میکند پرواز
مپندارید جام جانم از اندوه لبریز است
مگویید این سخن تلخ و غم انگیز است
مگر می این چراغ بزم جان مستی نمی آرد؟
مگر افیون افسونکار
نهال بی خودی را در زمین جان نمی کارد؟
مگر این می پرستی ها و مستی ها
برای یک نفس آسودگی از رنج هستی نیست؟
مگر دنبال آرامش نمی گردید؟
چرا از مرگ می ترسید؟
کجا آرامشی از مرگ خوشتر کس تواند دید؟
می وافیون فریبی تیز بال و تند پروازند
اگر درمان اندوه اند
خماری جان گزا دارند
نمی بخشند جان خسته را آرامش جاوید
خوش آن مستی که هوشیاری نمی بیند
چرا از مرگ می ترسید؟
چرا آغوش گرم مرگ را افسانه میدانید؟
بهشت جاودان آنجاست
جهان آنجا و جان آنجاست
گران خواب ابد در بستر گلبوی مرگ مهربان آنجاست
سکوت جاودانی پاسدار شهر خاموشی است
همه ذرات هستی محو در رویای بی رنگ فراموشی است
نه فریادی نه آهنگی نه فردایی
جهان آرام و جان آرام
زمان در خواب بی فرجام
خوش آن خوابی که بیداری نمی بیند
سر از بالین اندوه گران خویش بردارید
در این دوران که از آزادی نام و نشانی نیست
در این دوران که هر جا (هر که را زر در ترازو و زور در بازوست)
جهان را دست این نا مردم صد رنگ بسپارید
که کام از یکدگر گیرند و خون یکدگر ریزند
در این غوغا ها فرو مانند و غوغا ها بر انگیزند
سر از بالین اندوه گران خویش بردارید
همه بر آستان مرگ راحت سر فرو آرید
چرا آغوش گرم مرگ را افسانه می دانید؟
چرا زین خواب جان آرام شیرین روی گردانید؟
چرا از مرگ می ترسید؟
نمی خواهم بمیرم با که باید گفت؟
کجا باید صدا سر داد؟
در زیر کدامین آسمان روی کدامین کوه؟
که در ذرات هستی ره برد توفان این اندوه
که در افلاک عالم بگذرد پژواک این فریاد
کجا باید صدا سر داد ؟
فضا خاموش و درگاه قضا دور است
زمین کر آسمان کور است
نمی خواهم بمیرم با که باید گفت؟
اگر زشت و اگر زیبا
اگر دون و اگر والا
من این دنیای فانی را
هزاران بار از آن دنیای باقی دوست تر دارم
به دوشم گر چه بار غم توانفرساست
وجودم گر چه گرد آلود سختی هاست
نمی خواهم از اینچا دست بردارم
تنم در تار و پود عشق انسانهای خوب نازنین بسته است
دلم با صد هزاران رشته با این خلق
با این مهر با این ماه
با این خاک با این آب پیوسته است
مراد از زنده ماندن امتداد خورد و خوابم نیست
توان دیدن دنیای ره گم کرده در رنج و عذابم نیست
هوای همنشینی با گل و ساز و شرابم نیست.
جهان بیمار و رنجور است
دو روزی را که بر بالین این بیمار باید زیست
اگر دردی زجانش برندارم ناجوانمردی است
نمی خواهم بمیرم تا محبت را به انسانها بیاموزم
بمانم تا عدالت را برافرازم بیفروزم
خرد را مهر را تا جاودان بر تخت بنشانم
به پیش پای فرداهای بهتر گل برافشانم
چه فردایی چه دنیایی
جهان سرشار از عشق و گل و موسقی و نور است
نمی خوتهم بمیرم ای خدا ای آسمان ای شب
نمی خواهم نمی خواهم نمی خواهم مگر زور است؟
درون معبد هستی
بشر در گوشه محراب خواهش های جان آفروز
نشسته در پس سجاده پر نقش حسرت های هستی سوز
به دستش خوشه پر بار تسبیح تمناهای رنگارنگ
نگاهی میکند سوی خدا از آرزو لبریز
به زاری از ته دل یک دلم می خواست می گوید
شب و روزش دریغ رفته و ایکاش آینده است
من امشب هفت شهر آرزوهایم چراغان است
زمین و آسمانم نور باران است
کبوترهای رنگین بال خواهشها
بهشت پر گل اندیشه ام را زیر پر دارند
صفای معبد هستی تماشایی است
زهر سو نوشخند اختران در چلچراغ ماه میریزد
جهان در خواب
تنها من در این معبد در این محراب
دلم می خواست بند از پای جانم باز می کردند
که من تا روی بام ابر ها پرواز میکردم
از آنجا تا کمند کهکشان تا آستان عرش می رفتم
در آن درگاه درد خویش رافریاد می کردم
که کاخ صد ستون کبریا لرزد
مگر یک شب از این شبهای بی فرجام
ز یک فریاد بی هنگام
به روی پرنیان آسمانها خواب در چشم خدا لرزد
دلم میخواست دنیا رنگ دیگر بود
خدا با بنده هایش مهربان تر بود
از این بیچاره مردم یاد می فرمود
دلم میخواست زنجیری گران از بارگاه خویش می آویخت
که مظلومان خدا را پای آن زنجیر ز درد خیشتن آگاه می کردند
چه شیرین است وقتی بیگناهی دادخود را از خدای خویش می گیرد
چه شیرین است اما من
دلم می خواست اهل زور وزر ناگاه
زهر سو راه مردم را نمی بستند و زنجیر خدا را برنمی چیدند
دلم میخواست دنیا خانه مهر و محبت بود
دلم می خواست مردم در همه احوال با هم آشتی بودند
طمع در مال یکدیگر نمی کردند
کمر بر قتل یکدریگر نمی بستند
مراد خویش را در نامرادی های یکدیگر نمی جستند
از این خون ریختن ها فتنه ها پرهیز میکردند
چوکفتاران خون آشام کمتر چنگ و دندان تیز می کردند
چه شیرین است وقتی سینه ها از مهر آکنده است
چه شیرین است وقتی آفتاب دوستی درآسمان دهرتابنده است
چه شیرین است وقتی زندگی خالی ز نیرنگ است
دلم می خواست دست مرگ را از دامن امید ما کوتاه می کردند
در این دنیای بی آغاز و بی پایان
در این صحرا که جز گرد و غبار از ما نمی ماند
خدا زین تلخ کامی های بی هنگام بس می کرد
نمی گویم پرستوی زمان را درقفس می کرد
نمی گویم به هر کس بخت و عمر جاودان می داد
نمی گویم به هرکس عیش و نوش رایگان میداد
همین ده روز هستی را امان می داد
دلش را ناله تلخ سیه روزان تکان می داد
دلم می خواست سقف معبد هستی فرو می ریخت
پلیدی ها و زشتی ها به زیر خاک می ماندند
بهاری جاودان آغوش وا می کرد
جهان در موجی از زیبایی و خوبی شنا می کرد
بهشت عشق می خندید
به روی آسمان آبی آرام
پرستوهای مهر و دوستی پرواز می کردند
به روی بامها ناقوس آزادی صدا می کرد
مگو این آرزو خام است
مگو روح بشر همواره سرگردان و ناکام است
اگر این کهکشان از هم نمی پاشد
وگر این آسمان از هم نمیریزد
بیا تا ما فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم
به شادی گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم.
مشیری
ای خوش آن شمع که روشن می کند ویرانه ای را
تا توانی بـــــــگریز از یـــار بد
یار بد بدتر بود از مار بد
مار بد تنها بر جانت زند
یار بد بر جان و ایمانت زند
چنان با نیک و بد خـو کن که بهد از مردنت عرفی
مسلمانت به زمزم شــــوید و هندو بسوزاند
من از چشـــــمان خود آموختــــــم رسم رفاقت را
که هر عضوی بدرد آید بجایش دیده میگرید